Stewia

Z Bodypedia
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Stewia przypomina z wyglądu miętę. Do słodzenia można używać zarówno jej liści jak i ekstraktów w postaci proszku, płynu, czy tabletek słodzika.


Stewia (Stevia rebaudiana) - roślina o wyjątkowo słodkich liściach. Od wielu lat używana przez miliony ludzi na świecie zamiast cukru i ze względu na właściwości lecznicze. W przemyśle spożywczym składnik naturalnych słodzików zastępujących cukier.


Historia

Indianie Guarani, żyjący na terenie dzisiejszego Paragwaju, znają tę roślinę od ponad tysiąca lat i stosują w kuchni oraz leczeniu. Mieszkańcy Europy o stewii usłyszeli po raz pierwszy pod koniec XIX wieku kiedy to „odkrył” ją i opisał w 1888 roku botanik Moises Santiago Bertoni.


Uprawa

Dziś stewia naturalnie rośnie prawdopodobnie tylko w Paragwaju jako gatunek endemiczny w jednym z pasm górskich. Zmiany środowiska naturalnego bardzo ograniczyły zasięg jej występowania. Stewię do produkcji żywności i innych preparatów pozyskuje się z plantacji. Zbiór pędów przeprowadza się zazwyczaj trzy razy do roku. Uprawa najlepsze wyniki przynosi w ciepłych i wilgotnych miejscach. Hoduje się ją np. w Paragwaju, Brazylii, Chinach. W naszym klimacie, w małych ilościach, można hodować stewię w doniczkach.


Właściwości

Swój smak stewia zawdzięcza szeregowi składników, z których dwa gilokozydy mają zasadnicze znaczenie:


Stewiozyd: liście zawierają go najwięcej (4-13% suchej masy). Stewiozyd jest 150-300 razy słodszy od cukru. Słabiej też rozpuszcza się w wodzie (w 800 ml wody rozpuszcza się 1 g).


Rebaudiozyd A (Rebiana, Reb A): występuje w mniejszej ilości niż stewiozyd (2-4% suchej masy liści), ale jest najsłodszym z glikozydów stewiolowych (200-400 razy słodszy od cukru). Rebaudiozyd A jest bardzo stabilny, zachowuje w pełni swoje właściwości po 2 latach przechowywania w temperaturze pokojowej i wilgotności względnej 60%.


Zastosowania medyczne:

Indianie Guarani korzystający ze stewii od ponad 1500 lat używają jej do:

• obniżania ciśnienia krwi (u osób cierpiących na nadciśnienie),

• łagodzenia dolegliwości trawiennych (m.in. zgagi),

• leczenia dolegliwości skórnych (właściwości grzybobójcze),

• przyspieszania gojenia ran.


Roślina zawiera także sporo mikroelementów m.in. żelazo czy potas.

W medycynie naturalnej jest także używana jako środek wzmacniający,  
moczopędny i bakteriobójczy. 

Wykorzystuje się ją również w kosmetyce np. do przygotowania maseczek poprawiających wygląd cery i pomagających przy redukcji zmarszczek.

W trakcie weryfikacji jest m.in. teza, że stewia może być używana w leczeniu osteoporozy.


Zastosowania spożywcze:

• słodzik ze stewii jest odporny na wysokie tempretaury (nawet do 200 stopni) w przeciwieństwie do wielu słodzących substancji chemicznych.

• smak stewii jest zbliżony do tego co czujemy używając cukru. To kolejny powód dla którego jest atrakcyjniejsza niż większość preparatów używanych do słodzenia.

• stewia nie ulega fermentacji.

• jest praktycznie bezkaloryczna.

• można ją długo przechowywać.


Zdrowie (bezpieczeństwo)

  • w miejscach gdzie stewia jest powszechnie stosowana od setek (Ameryka Południowa) i dziesiątek lat (Azja) nie stwierdzono żadnych skutków ubocznych.
  • mogą jej używać chorzy na fenyloketonurię.
  • nie ma wpływu na indeks glikemiczny organizmu.
  • stewia nie niszczy zębów tak jak cukier .
  • jest nietoksyczna – testowana na zwierzętach i stosowana przez ludzi od wielu lat bez niepożądanych efektów.
  • stewia jako środek spożywczy jest dopuszczona do obrotu w Unii Europejskiej od 1 grudnia 2011. Dotąd w UE jedynie we Francji było od 2009 roku czasowe pozwolenie na dwa lata dla sprzedaży żywności zawierającej jeden ze składników stewii - rebaudiozyd A. Choć tłumaczenie dlaczego tak późno dopuszczono stewię do obrotu w Unii oparto na stwierdzeniu, że konieczne były gruntowne badania to tajemnicą poliszynela jest iż, opóźnienia wynikały z działań lobby producentów cukru.

Więcej informacji